Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die voortdurende memorie-techniek dankte hij ten slotte zijn persoonlijkheid: de sentimenteele gedachten aan de hooge afkomst eo de aristocratische beschaving van de Iransche moeder ; ook putte hij daaruit den lust tot trots op zich zelf en verachting voor het smidsgezin. Dat had hem ook doen vasthouden aan de levensopvatting, die voor hem zoo onvruchtbaar was en dat gat hem de inbeelding, dat op hem nog een soort van taak rustte, die n. m., het geslacht van zijn moeder weer tot welstand te brengen. De loop der dingen rond hem was een ontkiemen van zijn in theoriëen neergelegde wenschen. Duidelijker dan hem kon het noodlot niemand hebben aangetoond dat er geslachtsrampen voorkomen, die niet meer zijn te herstellen. Zeldzamer deveine, dan zijn geslacht neerdrukte in een kommervol-ruwe omgeving, was nooit een mensch overkomen. Toch lukte het hem nooit die doode werkelijkheid van zijn wanhoop te aanvaarden. In kinderlijk optimisme sputterde hij tegen het toeval, zonder er ooit iets ernstigs tegen te doen. Zijn waarlijk toch niet onfijn intellect argumenteerde tegen het noodlot en nooit handelde hij er tegen. Hij riep den geest van zijn

Sluiten