Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mensch de oorzaak vinden van zijn dwaasheden. Vanckert, bedreven in de waardij van schoonheid in oude dingen, begreep dat het leven van Antoine niet veel meer was, dan een eeuwig gewond worden door het leven : alles bracht hem emoties, zijn herinneringen, zijn gedachten en de voorvallen van het leven. En elke emotie was het diep lijdend ondergaan, dat ook ware gedichten zoo droevig te genieten maakt. Vanckert wist, hij de eenige, dat Antoine niet het pantser had om het leven af te weren, en niet verlangde naar zulk een weer, omdat die ongekende zucht tot het lijden van sensaties een deel was van zijn ongelukkige dwaasheid. Hij zócht ze immers, zijn ziel stond open; zonder den tred van elk levenssentiment pijnend te gevoelen, wilde hij niet bestaan. In die bange dwaasheid wreekte zich zijn oud geslacht, 't Scheen dat door alle levens, die het bloed geleefd had, het vermogen te weerstaan geheel verloren was gegaan. En in den armen, laatsten van heel een reeks van mannen en vrouwen, die de kracht gehad hadden het leven te tuchtigen als het hen weerstond, wreekte de de waarheid zich nu, door een ziel weerloos uit

Sluiten