Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkelijk te doen, waven hun knieën te stijf, hun handen te linksch en hun taal te ontdaan van die sineeïge wendingen, die sentimenten vertolken kunnen. Een vloek diende hun voor uiting van teederheid en van drift; een gegrol. dat wat onverschillige woorden droeg, was de tolk van een psychisch evenemeut.

Ze dachten er nog over hoe te doen, toen Autoine, rechtop, stil, en voor zich kijkend, binnenkwam. Moeder zei haar groet. En, wat nog nooit gebeurd was, langzaam als droppels water van beregende struiken kwam uit eiken mond, met lange tusschenpoozen, een paar woordklanken, half ingeslikt, als toevallig naar buiten gerold, maar toch wonderlijk in de bijna plechtige stilte van de kamer en de norsch-verlegen gezichten.

Alleen Job had gezwegen. Hij zat half voorover, even keken zijn overwaasde oogen Antoine aan, en als ware dat al genoeg, zoo zweeg zijn mond.

Toen dat gebeurd was, het kostte veel, wisten ze nog geen van allen, behalve moeder, die het uit gewoonte deed, hoe nu beminnelijk te wezen.

Sluiten