Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Niemand zei iets.

Vader kauwde, draaide op zyn stoel en krabbelde zich langzaam als voor een gewichtig werk dat nadenken vereischt, diep voorover buigend, de kuit. Maar voor Antoine was dat het zekerste teeken, dat hij nou zou losbranden met een woedende dondering van vloeken en verwijten. Het komplot zou nu in werking treden. Maar hij zou ze voor zyn.

Vooraf had hij overdacht, dat hij op dat oogenblik een tafelmes in de hand zou nemen ; niet om te steken, maar omdat hij meende, dat het meer overwicht zou geven. Hij deed het nu plotseling. Vader kon niet meer van zijn woorden loskomen, en angstig aangekeken door moeder alleen, zeide hij scherp, als in openen-gezins-oorlogstijd:

„Vader. Je hebt me laten vragen of ik weer teekenen wou, om dat hek te teekenen van de coöperatieve vereeniging. Maar ik zeg je voor het laatst: ik doe het niet. Ik ga hier vandaan, ik neem me geld mee. Je moet de zaak dan wegdoen en zien hoe je aan je brood komt". Hij wond zich op. en onder bliksemende zenuwtrekken langs zijn mond, krijschte hij :

Sluiten