Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vroeger aan tafel, geen minuut langer dan anders bleef' hij na het eten. De zwijgende mannen rond de leeg-gegeten vaten, hoorden hem elkeu achtermiddag weer heimeren en werken ; wat hij deed wist niemand. Er lag een hoopje afgewerkte gereedschappen, zooals ook voor den haan gebruikt, in een hoek. Hij liep maar door de werkplaats, schijnbaar bezig, terwijl ze boven wisten, dat hij toch niets kon doen . . . Alles wachtte immers op Antoine. Job moest dan toch óok wachten op Antoine. Nooit vroegen ze hem; behalve korte bevelen en antwoorden daarop, werden er bijna geen woorden tusschen de broers gewisseld. De eerbied voor den oudste zat er nog in, aangescherpt door zijn sinistere kortheid en hardhandsche bestraffingen van nog niet zoo heel lang geleden. Geen die niet de beukunde hand van Job had gevoeld, behalve Antoine, die zeker onder een enkelen driftslag van het ijzer monster zou zijn bezweken. Met de herinnering aan die vroegere stille tuchtingen en zijn ijzeren zwijgenis dwong hij het gezin nog tot den arbeid. Zoo waagde het vroeger niemand Job te vragen over veel of weinig werk; hij zorgde, met een bijna lugubere

Sluiten