Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hasvelt ging dadelijk na die nonchalant uitgesproken woorden, zonder Antoine nog aan te zien, praten over de groote werkstaking in de ijzergieterij van Nolles & Oo., een krachtige toonbeweging, die wel lang zou duren. Het was nu ernst geworden. Jaren en jaren was het sukkeleu geweest met de metaalbewerkers, maar nu schenen ze de patroons toch eens aan de tand te willen voelen. Hij causeerde zoo een heele poos door, Antoine telkens in het gesprek betrekkend als ware hij een overtuigd geestverwant en hun kameraad.

Job kwam binnen en luisterde ook naar de stakingsverhalen. Hasvelt praatte werkelijk iuterressant. Onderkruipers, zei hij, geen kwestie van, hoe willen ze hier nou, waar iedereen als 't ware naar ijzer stinkt, onderkruipeu ? Zoo'n vent werd immers dadelijk plat gedrukt in de stegen en sloppen, waar allemaal stakers wonen. Nee, als het eenmaal zoover kwam, dat de fabrieken van Kwelder en Thomson ook staakten, dan ging er geen smid door het net.

„Ik zou het wel eens willen zien", zei Antoine nijdig in zijn ontsteltenis.

Sluiten