Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staard op het ijzer, dat langzaam, in een zwaar barend proces, onder zijn handen verwerd. Met zulk een zwaren gang schreed zijn leven dat het scheen, of de pressie er van achterbleef in het metaal, in een trage trilling verstarrend tot de dingen op wier tocht naar het licht Job's oogen het niet meer volgden. En dan begon als een onmerkbare verglijding van de eene levensphase in de andere weer een nieuw proces los te worden; en hij be-oogde het met de onveranderbare starheid van zijn doften blik, die er niet los van komen kon. Staven te buigen en platen te bollen was de stagnante drift van zijn bestaan en zoo vast-gegegroeid was zijn leven aan dat materiaal, dat hij een scheiding voorvoelde als een pijn van zulk een aard, dat ze het sterven moest voorafgaan.

Wat een vreemde, doodelijke iuciditeit zou het zijn. door het licht te moeten wandelen op uren, die altijd schemerduister waren geweest in het ijzer-geraas van het op gang zijnd werk, en nooit deu schok meer te voelen van ijzer dat op ijzer trilt; en welk een weekheid in het middagzonlicht als de toortsige vlam van de smidse geen woeste schaduwen meer sloeg door de groezelige hoeken

Sluiten