Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tien dagen drensden Job's gedachten rond het plan. hoe het hek te maken. Hij teekende niet, behalve dan wat losse krabbels met een spijker op een plaat zink, waarbij hij alle vaardigheid, opgedaan op een avondteekenschool, te pas moest brengen. Het waren maar fragmenten, kleine details, eindstukken van staven en bekroningen van ornamenten. Het geheel, het ding zelf. stond duidelijk in zijn geest afgedaan maar als een schim.

Toen begon het hijgend werken om die schaduw van een gedachte tot de werkelijkheid neer te halen. Het was of zijn dagen, in uiterst trachten, telkens optogen naar ongekende hoogten, maar steeds ook weer moe en doodgestreefd neerzegen naar het dagelijksch niveau.

Wisseling was er niet; het bleef een somber werken, een nerveus inspannen, vreemde batailles van nog onbewuste vermogens in zijn bestaan. Hij voelde de rillingen van drift en de aanzwelling van onbestemde verlangens, een wonderlijk vreemd spel van ongrijpbaarheden in zijn gemoed, als de diepbarende aandoeningen van een onnoozele, die voor het eerst het licht van de rede aanschouwt en gedachte- en causaal-iïguren in een overheerlijke

Sluiten