Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geboorte, voor zich ziet worden. Maar hij beheerschte de zwijmelingen die in hem opkwamen, als achter den heuvel van zijn hoop en begeerte de lijn opdoemde van nog een rijk, veruitgestrekt en schoon land. Zijn ziel uit één stuk kon opstreven naar een doel. dat verraderlijk en immer flikkerend was als een zwak licht, omdat het zooveel en zoo velerlei onverwachts verborg. Het ging met die langzame kracht, waarmee zonnestralen door regenochtenden breken, met de constantie, waarmee het ochtendalarm der vogelen zich allervvege herhaalt. Maar het was een zware tocht voor de arme blinde ziel. die een bergtop beklimmen moest, waar voor hem zich nog geen andere had begeven. Job's gezicht kreeg onder de doovende inspanning van het dag en nacht gedachten uitzenden om het onvindbare te grijpen, een wijding als van een verklaard, glimlachend kind. De simpelheid van het abstracte en den ernst van den eenen wil, die als een storm de zeilen, zijn ziel vervulde, mengden zich daar; zijn overwaasde oogen tuurden als spoorzoekers rond, als waren overal geneuchten van nieuwwording te bespeuren. Hij werd als een oertype, waar rond heen een nieuw uitbottend

Sluiten