Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

,We blijven werken", zei Job. Ze bleven werken.

Job had vierkante ijzeren staven genomen en ze fel gegloeid in het vuur. Dan had hij den hamer geheven en in geënerveerde slagen geprobeerd er vorm in te krijgen. Ze moesten buigen en sprankelen, trillen als de zigzags van den bliksem ; ze wirrelden en kromden als een ijzergespat over een diep blauw firmament. Het stond nu helderder voor zijn oogen; en zoo was het dan ook allengs gekomen, dat het hek, zooals het worden moest, niet meer zweefde als een eerst-wazige verschijning voor zijn geest, maalais een pracht van diep zwart tegen een blauwe lucht. Dat beeld had hij zoo doen geboren worden met pogingen als van spieren waarin zijn trage ziel zich tot het uiterste had vermoeid. Als de vermoeienis van een pijnenden droom vol akelig faccineerende figuren was dat licht opgegaan en ontwaarde zijn geest deze nieuwe schildering van zijn schepping. Maar toch, het bleef alles m»g zoo wazig en nauwelijks meer dan een emotie met

Sluiten