Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was gebleven als een natuurwerk, zoo vroom van eenvoud, maar ook ruw, ongeacheveerd, als een ding uit de wereld van een God, die het werk van den Eersten had willen nadoen. Job voelde het; het moest verfijnd en verscherpt worden. Hij had van gehard staal hulpmiddelen gemaakt, die hij tusschen de hoeken en bewegingen kon schuiven en waarmee dan elk detail nog kon worden nagehamerd, tot een laatste verfijning. Want al was alles breed en zwaar, het complex van vormen zou gehoorzamen aan de eischen van een fijnste verwording. De gang van den hamer zou zoo lang over het ijzer gaan, totdat het slagental geleek op het geduld, waarmee de vinger van de natuur de vormen schikt, oneindig. Het moest betreden zijn door den blikkerenden hamerslag, oneindiglijk met vloeken en zuchten en lendenkrakingen van zwaren arbeid zou degeest van werken er over dalen in de lijdzame passie van vele levensdagen ; arbeidsuren bij hopen moesten daarover gaan en de druk vau hun lijdend sterven moest er op zijn vastgeprest tot een adeling van arbeidskunst.

Zoo werkte Job dan, staag, vergetend al wat om hem wTas. De broers en vader, hij zag ze niet

Sluiten