Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en beheerschte ze met een woord, als dingen zonder wil. Die drie waren zijn tuchtig leger van trawanten, die niet streden, maar de hulpmiddelen aandroegen in het gevecht. Brengen moesten ze al de amorphe arbeidskracht, die de dag verzwelgen kon. Job, zonder mededoogen, putte ze uit, nam er van met wilde gedachtelooze kwistigheid, totdat ze gloeiend en zwellend wachtten op het verstrijken van de laatste minuten, voor de klok zou slaan, die het einde van den werkdag bracht. Als ze gedaan hadden, werkte Job nog door, misschien nog meer dan over dag bij het begin van de hamercampagne, de vage wijzigingen voelend, die zijn werk bestuurden. En de jacht begon dan weer, het gespannen luisteren en aandachtig schouwen naar het wonder-worden binnen in. Iieuzig van lichaam en van arbeidswil stond hij dan alleen tusschen twree, bet beeld en de werkelijkheid, die een moesten worden onder den drang van zijn spieren, die abstractie en ijzer saam trachtten te pressen. Bruisende vreugde steeg in hem, als hij gevoelde hoe, met uiterste traagheid, een druppel van het een wijdend tot het andere overviel.

Sluiten