Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door Lien over de toonbank belangstellend aangereikt. Nol zat vol bloedige krabben en builen. Hij was de eenige, die gevochten had met lust en alle strijdtechnieken getrouw en kunstig had toegepast.

Alleen Antoine, langzaam bijgekomen, was nog intact, want Job wreef zich de lenden, waar hij verradelijk was getroffen met een boksbeugel; ook moest hij het linkerbeen recht houden wegens een diepe schram in zijn scheen.

Ja, ze beloofden het de politie allen : ze zouden blijven tot na het sluitingsuur ; dan zouden een paar agenten komen om ze veilig naar huis te brengen. Ze konden ze nu wel zoolang bergen in het bureau, maar dat gaf toch weer oploopjes.

„'t Is me anders een schande", vond de kastelein, „dat je in je eigen huis niet meer veilig bent."

„Dan had je maar motte waarschuwen", zei de majoor.

„Hoe dan? Als ze de eenige deur van je huis bezet houden ?"

„Wij kunnen het toch ook niet ruiken!"

„Waar is Hasvelt?" vroeg Nol op eens.

Sluiten