Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stad bestormde en haar vertrapte. Te doen en snel te doen, het werk te voleinden totdat er niets meer te doen was, dat werd het sentiment, dat hen aanspoorde bliksemend de hamers te laten gaan en ijzer tot ijzer te klemmen, zóo, dat eeuwen het niet meer scheiden zouden. Ze waren veteranen, die zooveel stormen meemaakten, de wonden ervan droegen, maar den feilen lust te voleinden niet verloren.

Eindelijk was het dan klaar. Het hek moest nog maar opgericht en de onderste staaf met tientallen van bouten worden vastgezet. Maar daartoe moest eerst het geheel rechtstandig zijn.

„Hu, hu", juichte Job's rauwe stem. toen alle vier mannen het gevaarte aanvatten om het op te tillen in de leeggeruimde werkplaats. Gevieren deden ze het halverwege rijzen, ze werkten hun schouders er onder, worstelend met het bruutgewicht van aaneen geweld ijzer, dat den vloer niet scheen te willen verlaten. Zweetdruppels lekten van hun gezichten en in een volledig wegzijn van denken deden ze hun lijven werken als dieren, die door zweepstriemen worden opgejaagd en vracht en pijn geduldig dragen. Hun hoofden

Sluiten