Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij as-je-blieft weer teekenen wou en dan zou hij het niet doen, want vader en de kinderen waren toch beesten, gewone vechtbeesten. Job net zoo goed als de anderen. Alleen zouden ze door deze ervaring hun pedanterie wel hebben afgeleerd.

En dan, na een oogenblik, twijfelde Antoine weer. Er zat zulk een exotische drift in de lijnen, een drift van verlangen en potentiëele grootheid ... het ding scheen niet stil te staan, het trilde en streefde voort, als waren het lekkende ijzervlainmen.

O, maar het kwam door het flikkeren van de kaars, dacht hij toen. En hij ging het trapje af naar de entresol.

De sensatie van de lijnen-deiuing nam hij echter mee.

Toen het hek na een paar dagen weg was gebracht — niet dan nadat het weer in twee was gemaakt, want het was als geheel te zwaar voor vervoer door de stad — en iets verluidde van een weigering, ging Antoine naar Vanckert om het hem te vertellen.

De arme antiquair lag, onder een onverwachte verzwakking van zijn teer lichaam, te bed. Hij liet zeggen, dat hij Antoine toch wel ontvangen

17

Sluiten