Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om te redden wat er nog te redden viel. Maar 't was heelemaal weg van binnen, jammer, zie je, jammer, om te huilen als ik er aan denk."

En werkelijk snikte de man van koortsige sentimentaliteit.

„Zoo ontgaat je het beste, het mooiste. En de menschen zijn net zoo. de beste liefhebbers, met het fijnste verstand van antiek, ontgaan je. Je weet niet waar ze blijven. Je informeert naar ze, maar ze zijn weg, meer niet. En zoo blijf je dau eindelijk alleen met je mooie oude dingen, tot je zelf een soort antiquiteit wordt."

„Waarom? Je vindt telkens weer nieuwe mooie dingen!"

„Nee, dat is het niet. Wij beidjes, met ons beetje zin voor het mooie, worden zeldzaamheden. Waarachtig, je verliest alle houvast aan je eigen tijd. Overal zie je het oude verdwijnen en er komt niets voor in de plaats. We beginnen zonderlingen te worden met onze liefde voor de renaissance."

„Ach, kom, Vanckert, je hebt de koorts, je delireert. Zonder de oude voorbeelden zou de wei-eld het niet kunnen stellen."

Sluiten