Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bij het oude vergelijkt ... en dan moet je toch weer zeggen : er zit wat in . . . 't Is alsof je langen tijd geluisterd hebt naar een vrouwestem, die heel teere sensitieve romances gezongen heeft van ridders en romantische kloosters en je hoort dan ineens een groote bariton en je schrikt, je wordt wakker en je ziet een groote kerel voor je staan met een baard en oogen als een wilde hengst . . . zoo begrijp je . . ."

Antoine wou er niet aan. Hij vond dat Vanckert zwaar op de hand werd en zei :

„'t Is gewoon onzin, 't heele diug ; de fouten kan je bij tientallen aanwijzen."

a't Is heelemaal een fout; je kunt er niet bij . . . 't haalt een streep door je rekening. Job heeft 't gemaakt, hé ? Zie je, dat is ook zoo'n stierehersenpan, die er alles weet uit te persen als 't maar moet. Moeten, dan kennen wij niet meer . . . Ik niet en jij ook niet, Antoine . . ."

„Mooi compliment, waarom niet ?" „Nee jongen, begrijp me nou maar. We zijn heele mooie bloemetjes geweest, die op een beekje dreven, maar we raken buiten den stroom en weldra liggen we te rotten aan den wal.

Sluiten