Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar je maar altijd geld uit kou putteu. Met die f 12.— kou ze niet toe.

„Had dan die Job uiet mee gebracht", verweet Autoine haar. „Dan had je er uog gezeten."

„Ja", zuchtte ze schuldbewust. Ze begou een dagje ouder te worden. Als vader was ze ouder het laatste verdriet vergrijsd eu een beetje gebogen. Maar aller zonden schijn hadden de jaren van haar gelaat weggewischt. Ze was uiet meer de groote vruchtbare vrouw van vroeger, die de moederweelde begeerd had en in den strijd daarom haar eer uiet achtte. Ze grijsde en had die traagheid van denken gekregen die beminnelijk is, als ze mijmeren wordt.

Als ze dan zoo dacht aan het kind en den vader van vroeger dagen, dan kwam, een leugen gelijk, die schuchtere schaamte weer over haar.

„Weet je dan waarachtig uiet wie zijn vader is ?" had Antoine in deze laatste dagen eens gevraagd.

„Nee", antwoordde ze. „Ik weet niet van waar hij gekomen is."

„'t Is een satans kind", praatte vader den pastoor na.

Sluiten