Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar wel „een „miserabele" vijfduizend gulden", in ruil vooreen bundel waardeloos papier, had geëngageerd. Immers in het omgekeerd geval, bij niet beantwoorden aan verwachting of gestelde eischen, hadde ieder andere would ^-voorname Maatschappij, die zich zelve eerbied verschuldigd is, aan een employé de gestorte aandeelensom gerestitueerd, wanneer men van den persoon niet meer wil gediend. En directie, èn commissarissen, de raad van beheer, de gedelegeerde administrateur, de adviseerende specialiteiten en wat dies meer zij, als waardigheids-bekleeders der deftige Rhodeso-Neerlandica, zij hebben een daartoe herhaald dringend verzoek met welsprekend stilzwijgen gewezen van de hand.

Daarom gaat het verslag van een ellendig wedervaren de wijde wereld in, daarom wordt het naar de hoeken deivier windstreken verspreid, opdat belanghebbenden mogen weten: een voorname maatschappij had op zeker tijdstip eenige „miserabele" duizend gulden noodig. Met gretigheid heeft zij die aanvaard, de eenige bezitting van den man, die eene betrekking vroeg in ruil, met vooruitzicht van een blijvend bestaan, maar niet van verlies der positie en van het kapitaal, al ware, volgens dezelfde cynische bewering van Pieter Hengelaar Junior, „ook elders de som voor den bezitter verloren gegaan". Het zal blijken in hoever men behoefte had aan een employé; het zal daghelder worden in het licht gesteld hoe, met voortdurend oogluikende goedkeuring van den directeur, dit aangeworven individu de tergingen had te verduren van diens handlanger, die hem het sarrend vuur van vernedering en treiterij zoodanig aan de schenen legde, dat op zekeren dag de aandeelhouder zijn hielen liet zien en wegliep uit het kantoor. Met doortrapte sluwheid heeft die onafscheidbare makker van zijn heer en meester het hem opgedragen programma uitgevoerd, en wel in dier voege, dat deze deswegen ondervraagd, in gemoede

Sluiten