Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— „Er is niets, dat mij, bij het heengaan van het kantoor der Neerlandica, droevig stemt. Alleen zou ik het betreuren, meneer Verkerker, wanneer mijn vertrek het sein zou geven, dat twee heeren van het aan uw toezicht vertrouwd personeel in het vervolg zich minder goed zullen verstaan. Ik hoop, meneer Verkerker, dat u met vaderlijken tact dit zult weten te voorkomen. En daarom vivat, floreat et crescat Neerlandica en haar uiteenloopend personeel!

— Je moet geen Grieksch praten, Franssen, want je begrijpt er zelf ook geen sikkepitje van — meent de Jingo te moeten zeggen. Hij begreep maar al te goed wat de anders luchtige collega met zijn verzoenende tirade had bedoeld.

De Nestor Verkerker zou eerlang beginnen met eene proeve af te leggen van het bij sommigen voorzittend stelsel, om, wanneer men zelfvan weinig of geen beteckenis feitelijk is, zich steeds te scharen bij de partij van den sterksten en het beginsel te huldigen van Macht gaat boven Recht! Hij voelde de macht van den Jingo tegenover zijne individualiteit. Hij had er een voorproef van gehad en besloot er zijn voordeel mee te doen.

Als Jan Karper mocht rekenen op zijn invloed of steun, dan was hij aan het verkeerde adres.

Er verliep eene maand, en nog was in de vacature Franssen niet voorzien. Voor de vervulling van diens taak werd bij tijd en wijle een beroep op Jan Karpers taalkennis gedaan. Vermocht de vertrokken Correspondent het al heel weinig naar den zin te maken van den directeur, het laat zich begrijpen, dat deze geen vrede kon hebben met het werk van een tijdelijken vervanger, en nog wel van iemand dien hij liefst ten kantore nooit had gezien. Het alle hens of duivelstoejager-systeem kwam weer tot zijn recht, in den uitgebreidsten zin, met al den aankleve

Sluiten