Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot het werk opkomt, laten wij dan ook niet den Javaan veroordeelen, die slamatan viert midden in den maal- of anderen werktijd. Zoowel de zondag als de slamatan zijn een in godsdienstigen vorm gekleede uitdrukking der behoefte aan rust en afwisseling.

Er bestaat nog eene andere wijze om geesten te influenceeren. Alle geesten zijn namelijk buitengewoon ijverzuchtig, bijzonder gesteld op den eerbied, waarop zij aanspraak hebben; is nu iemand in 't minst te kort geschoten in dit eerbiedsbetoon, zij het dan ook geheel onwetend, dan is hun wraakzucht opgewekt, en nu trachten zij dien mensch afbreuk te doen in de eerste plaats ziek te maken. Die wraakzoekende geesten kan men nu wel trachten te verzoenen door een slamatan, maar nog beter is het hen af te weren, door hen te bedriegen of op een dwaalspoor te brengen.

Afweren kan men met tal van middelen, waarvan ik slechts zal noemen: het aanbrengen van stekelige takkebosschen aan de deur van het huis, of door te spugen, te spugen öf met sirih alleen öf nadat men stekelige bladeren gekauwd heeft. Men kan ze misleiden, bijv. den geest, die in een mensch is gevaren en hem ziek maakt, door aan dien patiënt een anderen naam te geven en hem met dien nieuwen naam aan te spreken, dan denkt de geest „Dien moet ik niet hebben, ik heb me vergist" en — verdwijnt. Of als een kind ziek is, dan maakt men eene pop van een stuk pisangstam en begraaft die pop, dan denkt de geest, dat het kind reeds dood en begraven is en verdwijnt uit het huis. Of men gaat met een kleedingstuk van den zieke naar de oorspronkelijke verblijfplaats van den geest, sleept het van daar over den grond in eene richting tegenovergesteld aan die waar de zieke woont, dan

Sluiten