Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genooten ontnemen, dan zal ook die boosaardige ziekte ons niet deren.

Van nu af make een ieder jacht op de ratten, alle moeten ze van onze haardsteden verdwijnen, want bleef er een over, dan zou de pest diens bijstand kunnen inroepen om ons menschen in het kille graf te brengen."

Ieder beijverde zich aan dien raad gehoor te geven; bij duizenden werden de ratten vergiftigd of doodgeslagen, zoodat er in zeer korten tijd geen meer overbleef.

De pest en cholera hadden intusschen op schrikbarende wijze huisgehouden: geen mensch werd gespaard, allen brachten zij onverbiddelijk om. Toen er geen slachtoffers meer waren, kwamen de twee bouzen bij elkaar, om, volgens afspraak hun werk te vergelijken; het bleek dat ieder evenveel dooden had gemaakt, zoodat de strijd nog niet beslist werd. „Laat ons een andere plaats zoeken waar menschen wonen, om daar onzen wedloop voort te zetten," besloten zij.

Zoo gezegd, zoo gedaan. Hun schreden richtten zij toevallig naar de stad, waar kort te voren de vergadering van wijze mannen werd gehouden.

IJlings gingen zij te werk, doch ziet, er stierven wel menschen zooals gewoonlijk, maar geen van allen door den invloed der twee kampsters, want de pest kon geen bondgenoot vinden en bleef werkeloos; de andere beesten, die zij tot hare partij trachtte over te halen, wilden niets van haar weten, omdat zij bevreesd waren hetzelfde lot te zullen ondergaan als de ratten.

De cholera vergiftigde het water, dat er was, doch alles vergeefs; de menschen kookten allen hun drinkwater en dronken het zonder de minste schade te ondervinden.

Sluiten