Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik geloof dat wij er rekening mee moeten houden, dat de geschiedenis leert, dat de tropische volkeren, behalve op het gebied van kunst of oorlogvoeren, nimmer groote mannen hebben voortgebracht, dat alle vooruitgang in wetenschap en kennis, die slechts door groote inspanning verkregen kan worden, aan die volkeren te danken is, die in gematigde streken leven. Het is geen toeval dat de bewoners der tropen langzaam, laksch, indolent zijn, ik zie hierin een aanpassing aan het klimaat, een aanpassing, noodzakelijk om te blijven bestaan.

Het is daarom naar mijn meening ook een dwaasheid, te verwachten, dat wij den inlander ooit zouden kunnen doordringen met onze denkbeelden van eerlijkheid, voortvarendheid, plichtsgevoel, philanthropie, gemeenschapsgevoel, solidariteit of dergelijke.

Ik heb op een andere plaats vroeger reeds uiteengezet ') hoe onze inlandsche bestuursambtenaren degenereeren door de opleiding, die wij hun geven, de eischen, die wij aan hen stellen. Zij worden zulke treurige, neurasthenische, overprikkelde individuen, dat zij duur betalen voor het beetje positieve kennis. Het trof mij ten zeerste toen ik het vertrouwen der inlan. ders begon te winnen hoe die hoofden mij telkens kwamen raadplegen over nerveuse kwalen. Zij toonden de spiertrillingen in het gezicht, bevende vingers, ruste¬

en ziekte in heete gewesten 1898): „Te loochenen is het toch niet, dat de vaak zoo windstille, voor het gevoel zoo loodzware atmospheer der tropen veel minder drukt op den gekleurden inboorling dan op den blanke, wien zij aanhoudende geestes- en lichaamsinspanning tot een ware kwelling maakt."

1) Ervaringen van een indisch geneesheer. C. Over inlandsche ambtenaren en hunne geneeskundige behandeling. Vragen des Tijds 1902.

Sluiten