Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

karakter is reeds te ver ontwikkeld, als een zelfstandig individu komt het in de europeesche maatschappij.

Men heeft er veel over gebazeld, dat een verblijf van eenige jaren in Holland den geest in die mate verruimt, dat de indo meer op een europeaan gaat gelijken; ik kan niet anders dan glimlachen over zulke naïeve opvattingen. Wie op dien leeftijd naar Europa komt, die heeft er niet veel meer aan, dan dat hij zijne indische ondeugden met eenige hollandsche vermeerdert. Niet gewend aan het hollandsche keurslijf, zal hij, zoodra men tracht hem dit aan te leggen, met de kracht der wanhoop die banden trachten te verscheuren, en erger worden dan hij was. Komt hij met zijne ouders, dan blijft de opvoeding in handen van personen, die door een meestal al te lang gerekt verblijf in de tropen reeds niet meer weten wat een hollandsche opvoeding zeggen wil, deze zelf niet meer kunnen toepassen '). En komt hij niet met zijn ouders mee -), dan blijft hij allicht in een bevriend indisch gezin en in steden, waar de oud-indisch-gasten zich ophoopen en een klein-Indie in Nederland scheppen. Zoekt men de opvoeders buiten dezen kring, dan komt men allicht terecht op kostscholen, waar weder van zedelijke vorming geen sprake is, of bij gezinnen, waar de indische kinderen als melkgevende koeien beschouwd worden. Hoe weinigen treffen het zoo gelukkig om door een in Holland gebleven oom of tante te gelijk met hun eigen kinderen opge-

1) Hoe vreemd <le Indischman zich gevoelt in een zuiver Holl. omgeving heeft niemand beter beschreven dan Dr. Swart Abkahamsz. in „Multatuli als Indo Europeaan", Taal en Letteren 1907.

2) Het volgende geldt helaas ook dikwijls van de kinderen, die op zeer jeugdigen leeftijd naar Europa worden gezonden.

Sluiten