is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Hei je 'm ?" vraagt Bet, die 't driftig gestommel op de trap van Piets pooten heeft gehoord.

— Wel nee, juffrouw.

— Is dat 'n gedonderjaag," klinkt 't verwijtend uit der weduwe mond, „kan jij 'm nou nie pakke, 't is toch je vak."

De geaffronteerde zwijgt beschaamd en keert maar weer terug naar zolder, om den weerspannige op te snorren. Kee en Bet volgen hem.

— 't Is wat lekkers," klaagt de eerste, ,,ik wor zoo lam in me beene as wat ; drie mensche die zoo'n beest nie kenne krijge, 't is om te lache."

Op zolder wordt gesnuffeld met nijdige blikken. Maar daar is geen levend gedierte tusschen de doode dingen te bekennen. Piet is spoorloos verdwenen. Men zoekt in ledige kisten, achter kachelschermen, onder 'n oud beddematras, in 'n kolenbak, in 'n vuilnisbak, op de dakgoot, 't is alles vergeefs, nergens, nergens is 'n haartje van hem te zien.

— Poes, poes, poes," roept Bet naief.

— Zeker, die komt dalek as je 'm roept," preutelt haar zuster, die fel uit 'r humeur is vanwege het tijdverlies.

— Ik heb 'm toch sekuur naar bove zien gaan," meent de in de uitoefening van z'n bedrijf weerstreefde jongeling.

— Ik geloof 'r niks van, want dan most-i toch hier zijn ; zie jij 'm, ik niet", antwoordt Kee gebelgd, „ik ga nog 's kijke in 't pertaai." En ze is halverwegen de trap, als 'n zekere slag van de straatdeur 't huis doet dreu-