is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over, voorbij den wilg en het kleine roode huisje steeds wachtende, dat het noodlot of Ciod, die mij in dit alles geleid had, me verder zou leiden op den weg, die voor mij bestemd was.

Toen las ik op een dag in een café in Hallerland waar ik koffie dronk, een correspondentie uit de hoofdstad, waarin een gouverneur voor den kleinen prins Johan, die eenmaal koning zou worden, gezocht werd. Zonder dat ik zou kunnen verklaren hoe en waarom werd het me plotseling duidelijk, met een onomstootelijke klaarheid: Hier is je taak. Daarom ben je eenzaam en vrij, omdat dit je is toegedacht en je 't kunt aanvaarden.

Ik lag dien nacht lang wakker en dacht terug aan mijn leven. En toen ik eindelijk insliep had ik een droom.

Moeder kwam bij me in het oude vertrek. Door de gesloten deur kwam ze naar binnen gezweefd en zette zich in den leuningstoel. Er was zoo'n ernstige uitdrukking in haar oogen, dat ik dacht: nu gebeurt het gewichtigste van je heele leven. Ze wenkte me. Ik knielde voor haar neer, mijne armen in haar schoot, zooals ik als kind altijd deed. Vol verwachting keek ik haar aan. Haar gelaat had dezelfde uitdrukking, als den laatsten dag, toen ik aan haar bed zat en haar hand in de mijne hield en ze me het geheim van haar leven wilde vertellen, maar de spraak haar begaf. Nu begon ze te spreken en eindelijk vertelde ze me alles. Het maakte