is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ster voor hem. Eigenlijk wèl zoo geschikt: dan kon je eten, waar je trek in hadt.

Dat had nu een maand geduurd, en het leven was zoo wel te dragen. Alleen er was van het begin af toch iets geweest, dat hem hinderde, eerst vaag, maar hoe langer hoe sterker, tot het hem ten laatste onhoudbaar werd.

Het was de onafgebroken eenzaamheid, had hij gemeend: het grootste deel van den dag wandelde hij in den polder, en de rest bracht hij alleen op zijn kamer dooi' Daarom was hij weer meer naar de stad gegaan , een paar keer naar de kroeg zelfs Maar

ook déar had hij geen bevrediging gevonden En

eindelijk had hij zich bekend: het waren de bezoeken bij de Eringaards, die hij miste, de kalme gezelligheidT die daar aan huis heerschte, de kinderen, Nelly....

Eerst had hij niet gedurfd: een paar keer was hij 's morgens naar hun huis gewandeld met het vaste voornemen: als vroeger, op eens zijn hoofd om den hoek

van het raam te steken Maar hij was telkens

blij geweest, als hij voorbij had kunnen sluipen, zonder dat iemand hem blijkbaar gezien had.

Hij had een vagen angst gehad voor Nelly: hij kende haar openhartigheid, en haar scherp inzicht . . .: dadelijk zou ze door allerlei kleinigheden, door zijn houding, alles begrijpen en het hem ronduit vragen

... En nu was hij geweest. De eerste, de moeilijkste stap was gebeurd Leen was gewoon ge-