is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over heen was, dat Leen zich door Joost liet bedotten;

en als hij zich nu weer liet bepraten wel dan

waren zijn ondervindingen nog niet voldoende geweest vroeg of laat zou hij Joost toch doorzien,

evenals zij....

Het onrustig foeteren begon weer. Ze probeerde toen aan wat anders te denken: aan de kinderen, aan dingen in het huishouden, die noodzakelijk gebeuren moesten morgen. Maar ze bleef onderwijl toch scherp luisteren, langzamerhand drong het verlangen naar Leen's komst zich weer naar voren, beheerschte haar spoedig weer geheel.

Het was niet uit te houden ... Wat had ze toch!..

... Maar ze was ook 'n kind geweest om de werkelijkheid zoo te willen verhaasten Immers niks

voor Leen, om dat zaakje gauw even af te doen,

kort, onverbiddelijk-kort Dat moest natuurlijk

voorzichtig en met de noodige verklaringen gebeuren... Hoe had ze kunnen denken, dat hij kwart over negen al thuis zou zijn !... Maar nü..., nu kon 'ttoch nu was het kwart voor tien.

Tien uur Nog niemand.

Ze kon niet meer blijven zitten, beefde van spanning en onrust. Werktuigelijk stond ze op, begon de tafel op te ruimen. Toen dit gedaun was, stond ze stil, ten einde raad, onbeholpen als éen, wien — strijdende — onverwachts het wapen uit de hand wordt geslagen.

Plotseling ging ze zacht, als-in slaap zweef-loopend