is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid als wankleurige massa's saitm-geklont on-weêr.

Laat opgestaan—als eiken dag met de flauw-knagende hoofdpijn, martelend door bestendigheid — had zij zich moeizaam door de uren gesleept. Vooral de doode middaguren, de kenteruren met hun druk van stilstaanden, volwassen dag waren voor haar zwaar te door-leven geweest. Meermalen was ze, afgejakkerd na een lang onrustig dolen door de kamer, in haar stoel gevallen met het vaste voornemen zich geheel passief te houden: ,.Come what come may, the hour and time runs through the roughest day," herhaalde zij zich telkens. Maar zij kon niet stil-blijven: het was of de verveling om haar heen zich dan snel en gestadig verdikte, ze zou erin stikken, als ze liggen bleef... In haar woelde een onrust... een onbestemde angst... verveling ... ze wist niet wat... maar ze kon niet blijven zitten. Dan werd ze opgejaagd tegen haar afgematheid in, en begon het dolen opnieuw. Die on-rust duurde tot 's avonds: wanneer ze dood-moe neerzonk in een stoel... dan kwam ze langzamerhand tot bedaren, gekalmeerd door een gelatenheid, die wonderlijk van zelf kwam.

Ook het weer dien dag was 's avonds wat gebeterd: de buien bleven achterwege, hooger, nietiger dreven in het zilver-blank dun-blauw van den maan-hemel, de verrafelde wolken, verdonkerd tot violet. Roerloos lag Nelly naar dien nooit-eindenden, fantastischen wolken-optocht te staren, schijnbaar vol aandacht voor