Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

af maar er was nog geen trein in het zicht. En

onmogelijk langer daar stil kunnende blijven in de gure windwoeling, wandelde hij terug, kwaadaardig in het zekere besef, dat hij in dien korten tijd daar opnieuw kou gevat had

Maar uit een gril wilde hij niet denzelfden weg weer terugloopen. En hij sloeg daarom rechtsaf, een groote zand-vlakte op, daar aangebracht door de Gemeente met het doel erop te gaan bouwen.

Hij moest zich nu bijna recht tegen den wind inwerken, die hem de longen wel van een leek te scheuren. Het op-stuivende zand sloeg hem prikkend in het gezicht en de oogen, zoodat hij niets voor zich uit zien kon; maar koppig — zijn nijd gegroeid tot een paroxysme, nu hij zich door alles tegengestreefd waande — zette hij door, driftiger zijn spille-beenen voorwaarts bewegend.

Maar plotseling eindigde de vlakte: hij stond voor een hooge wand, steil naar beneden. Even stond hij in beraad. Maar hij was warm geworden door het loopen, en wilde in beweging blijven. Daarom volgde hij zonder er verder bij te denken den rand rechtsaf. Naar dien kant glooide de vlakte flauw neer, en zoo kwam hij geleidelijk in de weiden, die in eindelooze reeks, gescheiden door slooten, naast elkander zich strekten langs den spoordijk.

Met den wind schuin achter liep het nu makkelijk; willoos en krachtloos liet hij zich voortduwen tot hij

9*

Sluiten