Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

varen zat in dien jongen, en geen mensch, die het eruit haalde, geen mensch! Zij zelf had Delport ten laatste nog overgehaald maar toe te geven, bang als ze was voor scènes, die 't zou kunnen geven later, als de jongen wat ouwer werd. Want het waren twee driftkoppen tegenover mekaar, hij en zijn vader; en ze had — al was Gerard toen nog maar een kwajongen — al wat uit te staan gehad met die twee, als die bewuste kwestie ter sprake kwam.

Om te beginnen was Gerard toen op een scheepswerf in de leer gegaan. En zoo was hij bij den dood van zijn vader — almee door voorspraak van diens vroegeren patroon — op éen der kleine vrachtbooten op Engeland geplaatst kunnen worden, als „tweede machinist." Met vijf honderd gulden was-tie begonnen met de belofte, datie — als 't goed ging —

over een paar maanden opslag zou krijgen. Maar dat was maar een mooi praatje geweest, want van dien opslag hadden ze nog nooit wat gemerkt, en 't was nu al drie jaar, dat hij op die boot voer.

Vijf honderd gulden... het was niet veel, maar met 't kleine beetje, dat ze nog had, konden ze ervan rondüomen, al was 't er soms naar. En de jongen was gelukkig, dat was toch de hoofdzaak. Och ... en zoo langzamerhand had zij zich toch ook wel in dit stille leventje geschikt, ze moest wel. Misschien zou 't haar niet eens zoo erg meevallen, als ze nu op eens weer in ouwen-doen kwam: ze voelde zich eigen-

Sluiten