Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat zoop maar, en liet het werk aan anderen over! Wel maklijk!... Maar hij verdomde 't dan nou toch langer. Hij zou er rapport van maken bij den

ouwe Kon je zoo nagaan, wie d'r natuurlijk

weer niet voor morgenavond op z'n kooi kwam!

Zich wat verlucht voelend nu in zijn ruim dun werk-pak, stapte hij weer naar buiten, de deur met een harden slag achter zich dicht-gooiend.

„Maf jij maar eerst je roes uit" — smaalde hij. 't Was even over achte. Tien uur was 't varen, dus hij had nog wel even tijd. Hij stopte een pijp, en ging in de midscheeps in een afgezonderd hoekje op de reeling zitten, zonder aandacht naar het laden kijkend. Een ontevredenheid scherpte zijn trekken, strakte zijn oogen, de prettige stemming van zooeven was geheel verdwenen.

Verdomme! — mokte hij opnieuw — dat was nou tegenwoordig elke reis hetzelfde: de „eerste" bezopen, en dan kon hij d'r voor opdraaien. ... En dat was nou allemaal nog niks, als het kantoor 'm maar goed

behandelde Maar, daar most je is om komme.

En opeens meende hij het te doorzien:

Ja, ze waren nog zoo dom niet, daar op kantoor: er was hier een goeie „tweede" noodig, een tweede, die kon anpakke. En in plaats van 'm nou de promotie, die 'm beloofd was, en die 'm toekwam, te gunnen, lieten ze 'm hier maar modderen op die ouwe kast, éen van de kleinste booten van de maatschappij ....

Sluiten