is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het komt mij voor, dat deze tweestrijdigheid meer schijnbaar dan werkelijk is en dat zij gedeeltelijk valt te verklaren uit het ongelukkige misverstand, dat aan het gebruiken van het woord stijl wel schijnt vastgegroeid.

Het misverstand is dit: dat men het woord stijl nü eens bezigt om die reeks eigenaardigheden aan te duiden, die de kunst van een zeker tijdperk kenmerkt, dan weer in den ruimeren zin, waarin het dat moeilijk te definieeren criterium benoemt, dat kunst en niet-kunst altijd scheidt. Viollet-le-Duc wees hierop reeds in een fraai artikel zijner Dictionnaire de l'Architecture. Maar het kan zijn nut hebben hier nog eens te herhalen, dat het eigenlijk weinig reden heeft van stijlen te spreken. Er is maar één kunst, en ook maar één stijl. Toen, eenigen tijd geleden, ditzelfde werd gezegd door een jong architect in een vergadering van kunstenaars, zag men heel wat stoelen mee vaart achteruitgeschoven, omdat hun bezitters met een verbaasden kreet overeind gingen staan, met stem en gebaar protesteerend.

Toch schijnt niets mij eenvoudiger dan in te zien, dat stijl niet anders is dan het resultaat van het betrachten der alleengoede beginselen, die niet in één — historisch te benoemen — tijdperk, maar in alle perioden, waarin schoone dingen zijn ontstaan, de vertrouwde geleiders waren. Slechts het volgen van deze principiën bij de makelij van eenig