Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben, zonder van een decoratief princiep uit te gaan: de statue en het tableau de chevalet gaan zich ontwikkelen als zelfstandige producten van kunst.

Het drama — de synthese van plastische, literaire en geluidskv nst — bereikt zijn grootste ontwikkeling, nadat de Renaissance reeds lang haar werking is begonnen, maar de grootste na-klassieke dramaturgen — Shakespeare en Vondel — zijn innig christelijke kunstenaren, en hun werk is in menig opzicht nog verwant aan het middeleeuwsch drama. Na hen gaat het drama dood — wordt klassiek — en de literatuur verengt zich hoe langer zoo meer tot lyriek.

Het zou dwaasheid zijn de grootheid van beeldhouw- en schilderkunst, literatuur en muziek der Renaissance te ontkennen. Architectuur en drama, de synthesen bij uitnemendheid, konden uitteraard geen heerlijk leven meer leiden. Maar erkennen wij voluit, dat de andere kunsten de menschheid zijn blijven zegenen met een heerlijke schoonheidswedde. Doch een weelde! Want al die grootsche scheppingen staan buiten verband met de samenleving en worden ook, hoe langer zoo meer, een voorrecht der maatschappelijk-welgestelden, onbegrijpelijk en onbereikbaar voor de groote menigte van het volk.

Ziedaar waarom zij, tot zekere hoogte, on-christelijk zijn. Laat ik ook dit nog in het concrete toelichten.

Sluiten