is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mede een sublieme gedachte tot uitdrukking werd gebracht, wij aanvaarden de techniek en de stof alleen, omdat die vergeestelijkt zijn tot dien élan der ziel van de aarde naar den hemel, als hoedanig de kathedraal ons ten slotte het duidelijkst voor den geest staat.

Het is goed gezegd door Lethaby: „Men moet toegeven, dat er in den bouw der groote kathedralen iets is, dat wij niet begrijpen. De oude werkers legden er iets van een wonder in, zij bezaten het talent om betoovering op te wekken. In deze hooge gewelven en glinsterende glazen en opdoemende figuren, school magie, zelfs voor hunne makers."

Dit is het geheim van den overweldigenden indruk, dien de kathadralen altijd weder op ons maken: dat het geloof de vormen leerde voor hare mysterieuse ruimten, waar een siddering van ontzag in schijnt te leven; dat de hoop haren bouwmeesters moed gaf constructies te beproeven, die zij langs louter-verstandelijken weg niet licht zouden benaderd hebben; dat de liefde eindelijk al hare arbeiders bezielde tot harmonische samenwerking en de meest nauwgezette uitvoering van hun taak. Liever dan met den heer Molkenboer het kwijnen of ontbreken van christelijke kunst toe te schrijven aan maatschappelijke toestanden, sluit ik mij daarom aan bij den Benedictijn Kuhn, die in zijne Kunstgeschichte oordeelde: