is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„I must speak plainly" — zeide Morris — „and say that as things go it is impossible for anyone who is not highly educated to understand the higher kind of pictures. Nay, I believe most people receive very little impression indeed from any pictures but those which represent the scenes with which they are thoroughly familiar."

Een kunst nu voor weinigen is ideëel even onbestaanbaar als beschaving voor weinigen, vrijheid voor weinigen, religie voor weinigen.

Het zijn vruchten der samenleving — die haar ook toebehooren.

Het is daarom, dat juist het portret een aparte plaats heeft in de schilderkunst. Want de in het leven-zelf gegronde bestaansreden van het portret ontbreekt aan bijna ieder ander schilderij gewoonlijk geheel.

Of men, historisch, het op zichzelf bestaande schilderij (den „tableau de chevalet" dus) wil laten aanvangen — in de cultuur der christelijke bedeeling — met het Byzantijnsche Madonna-ikoon, of met het vóór-Giotteske geschilderd crucifix, het is altijd een als portret te begrijpen, en daarom aan de samenleving gesnoerde, en voor haar begrijpelijke, schildering, die het eerst als schilderij bestond en er wezen kon, ook bij een nog-sociale maatschappij-inrichting.

Maar, vóór de modern-algemeene schilderij-idee