Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

penhaner koesterde, om zijn beeltenis te laten vervaardigen. Er werden verscheidene daguerrotypen van hem genomen, die voor het meerendeel dateeren uit de laatste twintig jaren zijns levens, en waarvan er zeven verschillende bewaard zijn gebleven. Eenige dezer portretten zijn zeer karakteristiek, en geven den levendigen Schopenhauer beter dan vele andere portretten die van hem geschilderd werden. Voor hen die op een gelaat weten te lezen, die in de trekken, in de houding, in de gebaren van een persoon zijn zielstoestand, zijn gewaarwordingen, zijn gevoelens, in een woord zijn karakter weten te doorgronden, zijn deze daguerrotypen van bijzonder veel waarde.

De meesten zijn voorzien van een nauwkeurigen, door Schopenhauer eigenhandig bijgevoegden datum en stellen hem voor, hetzij in overpeinzingen verzonken, of met een sarcastischen spotlach om de lippen, den mond meestal een weinig geopend, met kleine helder glanzende oogen, en een verbazenden schedel. Het mag inderdaad een karakteristieke, maar overigens weinig innemende en behagelijke type genoemd worden, een lot wat hij, ofschoon niet in zoo hooge mate, met zijn zuster Adèle deelde.

Er werden voorts van Schopenhauer verscheidene portretschilderingen gemaakt. Het penseel van den schilder, steeds minder nauwkeurig dan het zonnelicht, heeft hierbij nog het euvel gevoegd van min of meer te idealiseeren, iets wat wij in onze dagen „flatteeren" zouden noemen, en wat er niet weinig toe bijgedragen heeft, om het kenmerkend karakter van het gelaat van den wijsgeer te verminken of weg te nemen. Reeds op zijn 21-jarigen leeftijd werd er door Gerhard von Kügelgen te Weimar een pastelteekening van hem vervaardigd. De groote mond, dien wij op de genoemde daguerrotypen bespeuren, herinnert echter weinig aan de kleine sierlijke lippen van den jongeling.

Van zijn lateren rijperen leeftijd bestaan er heden nog verscheidene portretschilderingen, zooals die van Ruhl, Lunteschütz, Hamel, Angilbert, Göbel, een teekening van Rauchenegger, een zeer slecht geslaagde schilderij van Lenbach, en eindelijk verschillende busten.

Schopenhauer was gewoon, onomwonden zijn meening over deze verschillende afbeeldingen uit te spreken. Ook het beoordeelen van zichzelf op een portret, is een gave en veronderstelt een zekeren graad van zelfkennis, een bewustzijn van eigen waarde of minderwaardigheid, den moed om de eerste niet te overschatten, en de laatste zichzelf niet te ontveinzen —

Sluiten