is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het helle lachje van een der dames, flauw, uit de verte tot hen doorklonk, drukte de doffe stilte ineens, de melancholieke leegte om hen heen, hem vreemd-zwaar op het hart: de vervelende zonnige weg, de vaart, daarginder de weilanden met de soezige koeien en 't molentje dat thans geheel stilstond, de telefoonpalen langs den weg, zoover het oog reikte, nog een, en nog een....

En öm hen de leêge tafeltjes, de verlaten wip, en bij 'tpriëeltje de verstrooide snippers papier van 't zakje koekjes die een der dames had gepresenteerd. Kreun-kakelend was een oranje kip bezig ze onder 't

zwarte zand met zijn snavel weg te woelen. Vervelend

vervelend

En hij zag weer naar zijn meisje, dat daar tegenover hem zat, haar smal bleek gezichtje als in gepeins.

En op dat oogenblik had hij graag zijn positie, zijn geld, alles gegeven voor de woorden die hij niet vinden kon. Een lichte verwondering was in hem, dat hij Emmy zoo lief had en tóch die woorden niet kon vinden, als was zijn mond dichtgesnoerd door iets van onzichtbare macht.

Toen probeerde hij zich op te dringen dat dat ook juist het ware was: genieten zonder woorden, in 't aanvoelen van 't geliefde voorwerp alléén, — maar heel diep bleef in hem dat beklemmende, dat eensklaps hem nu weer de gewaarwording gaf als vroeger zoo dikwijls, toen hij nog alleen was en het leven hem koud en de menschen hem liefdeloos geschenen hadden, — dat gevoel van honger,