is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en wijs worden als de andere menschen, die het wisten, die het zagen, die het hem naschreeuwden, tergend, dreigend: Gekke Hannes! Neuzele Hannes!....

Die woorden bonsden in zijn hoofd en hij zocht, zocht — Maar zijn hoofd bleef leêg, een holle doos, en Hannes

huilde, huilde in zijn donker hoekje bij de geit

Zusje kon nu praten, en bevend wachtte Hannes

iederen dag het woord waar hij zoo bang voor was

Achter hun hutje liep een sloot, die 's zomers droog lag, maar nu, in den winter, vol stond met water. En stil had Hannes zijn plan gemaakt.

Als het gekomen was, het woord, dan zou hij daar in loopen. Dan zou moeder zijn buis niet meer hoeven te stoppen en vader en Ant hem niet meer hoeven uit te schelden, dat-ie een doodeter was....

Maar zusje werd grooter en grooter en nog altijd had zij het niet gezegd. Zij sprak heel weinig. Ze had iets schuws gekregen, dat haar de hut deed mijden, waar moeder twistte met zus Ant. Geheele dagen bracht zij op het kleine lapje grond door, achter de hut, waar ze met sik speelde of de madeliefjes plukte die er groeiden op het smalle strookje gras. Hannes bespiedde haar dan stil :,van uit het geitenkrot, zag hoe haar paarse jurkje langzaam wiegde bij haar kleine pasjes en haar witte armpjes zich uitstrekten in bedrijvig grijpen van de witen-gele bloempjes.

Eens, onverwacht, was zusje het geitenschuurtje bin-