is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nengekomen. Hannes gluurde naar gewoonte door de reet, waar nog altijd geen plank was voor gespijkerd, omdat hij den smid niet om spijkers durfde vragen. Hij schrok toen zusje binnenkwam. Nu zou het zeker komen! Toen had een klein handje zich op zijn voorhoofd gelegd en een stemmetje gefluisterd: Lieve Hannes

Als een slag was het geweest, een duizeling voor zijn oogen, die vreemd hadden gedraaid, zoodat alles om hem heen groen had gezien en rood en geel

Tegen het najaar was zusje langzaam-aan aan 't sukkelen geraakt. Haar gezichtje was bleek en mager geworden, haar armpjes geleken stokjes en haar groote oogen werden klein en zonken weg in haar hoofdje. Zij had een snijdenden hoest en lag nu meest stil in een stoel, bewegingloos.

Moeder zag haar soms even medelijdend aan, maar had het te druk zich lang met haar bezig te houden; zus Ant noemde het kippekuren, en vader, dronken meest en bijna nooit thuis, scheen niets te merken. Alleen Hannes zag, hoe zusje dag aan dag verminderde, en een wonderlijke verandering had bij hem plaats. Heel krachtig en sterk begon hij zich te voelen; hij die in alles altijd van een ieder zich de mindere geweten had, wist zich man, waar het gold om zusje te beschermen. Onhandig voelde hij alleen zich nog maar in zijn medelijden. Medelijden-ontvangen kende hij, van zusje, maar géven....

Toen groeide langzaam in hem een gedachte: als hij