is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouwen-groepen drukker, roeziger voortgezet, schelle lach-kreten nu en dan uit de achterhoede daartusschen opduikend. Soms ook snelde klompklossend een vrouw de anderen voorbij en vlak langs Bertels heen naar voren, de mannen, gillend een naam : „Janus! Jaanüüs

Tusschen de vrouwen, zoodra ze in den lichtkring traden, gingen Bertels' oogen nu zoekend rond. Zijn adem hield hij in; een vreemd gevoel omdwarrelde zijn maag. — Straks, toen de fabriek nog dan was, had hij zoo kalmpjes, zoo gewoontjes en toch zoo heerlijk-bijzonder aan Trui kunnen denken, zóó als ze dien middag onder schafttijd, breed en blond, in d'r blauw-grijze jak, in hun lage kamertje — van hem en z'n moeder — voor 't vuur had gestaan en zich even over den grooten waterketel heengebogen, om te zien of 't water aan de kook ging.

Dit was nu al een week lang iedren middag zoo gebeurd: Trui, die voor de vrouwen uit de droogkamers in 't portiershuisje het koffiewater warmde, waarvoor hem — Bertels — elke maand een kleine vergoeding zou worden betaald. De opzichter had dit zoo met zijn moeder bedisseld en hij, ofschoon hij zich eerst had verzet en geroepen dat hij geen vrouwmensch over den vloer wilde, had daar ten slotte mede in moeten toestemmen. Toch had hij, uit baloorigheid, de eerste drie dagen, op 't uur van 't schaften, het huisje stelselmatig vermeden, in een bijkans jongensachtige schuchterheid voor die vreemde vrouwen. — Tot nu eergisteren en gisteren en van middag hij gebleven was, het oogenblik dat Trui het kamertje