Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hermes en Orpheus, verovert de mensch door zijn streven het bewustzijn en het volle bezit van het Goddelijke, dan eerst wordt hij de Zoon van God. En zij die op aarde dien naam gedragen hebben, moeten, voordat zij onder ons verschenen, langs de ontzettende spiraal afgedaald en weder omhoog geklommen zijn. ^ Wat is de nederige Psyche dan in den aanvang ? Een voorbijgaande zucht, een rondzwevende kiem, een door den wind voortgezweepte vogel, rusteloos reizende van leven tot leven. En toch - na allerlei teleurstelling en nederlaag - gedurende millioenen jaren, is zij het kind van God geworden en erkent geen ander vaderland dan den hemel! Daarom heeft de Grieksche poësie, zoo diepzinnig en toch zoo klaar in haar symboliek, de ziel vergeleken bij het gevleugeld insect, eerst onaanzienlijke aardworm, dan hemelwaartsstijgende vlinder. Hoe dikwijls is de ziel pop geweest, hoeveel maal vlinder ? Zij zal het nooit weten, maar zij weet, dat zij vleugels bezit!

Dat is het duizelingwekkend verleden der menschelijke ziel. Het verklaart ons haar tegenwoordigen toestand en stelt ons in staat een begrip te vormen omtrent haar toekomst.

In welk een staat bevindt zich de goddelijke Psyche in het aardsche leven? Wanneer men er over nadenkt, zal men geen vreemder, treuriger toestand kunnen bedenken. Bij haar ontwaken in de benauwde, dichte aardsche atmosfeer is de ziel verstrikt in de plooien van het lichaam. Zij leeft, ademt, denkt slechts door hem; en toch is het lichaam niet één met haar. Naar-

Sluiten