Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanvangt. Eveneens is er op den nederwaartschen weg van het Kwaad een punt, waarop de ontaarde ziel nog op haar schreden kan terugkeeren. Doch als dit punt eenmaal is overschreden, is de verstoktheid in het kwade onherroepelijk. Van bestaan tot bestaan zal zij lager vallen tot in het diepste der duisternis en zij zal ophouden mensch te zijn. De mensch zal een demon worden, de demon een dier en de onvernietigbare Monade zal genoodzaakt zijn de moeilijke, ontzettende ontwikkeling door de reeks opklimmende rijken en tallooze bestaanstoestanden opnieuw aan te vangen. Dit is de werkelijke hel volgens de wet deievolutie en is zij niet even vreeselijk en meer logisch dan die der exoterische godsdiensten ?

De ziel kan dus in haar reeks levens stijgen of dalen. Wat de aardsche menschheid aangaat, haar pelgiimstocht geschiedt volgens de wet van opwaartschen vooruitgang, die deel uitmaakt van de goddelijke wereldorde. Deze waarheid, die wij als een ontdekking van den laatsten tijd beschouwen, werd reeds gekend en onderwezen in de Mysteriën der oudheid. — „De dieren zijn verwant aan den mensch, de mensch is verwant aan de Goden," — sprak Pythagoras. Hij ontwikkelde langs wijsgeerigen weg, wat de symbolen van Eleusis ook leerden: den vooruitgang in de opklimmende rijken der natuur, den overgang van het planten- naar het dierenrijk, en van het dierennaar het menschenrijk en ten slotte de opeenvolging der steeds volmaakter wordende rassen der menschheid. Die ontwikkeling schrijdt niet steeds gelijkmatig

Sluiten