Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die beminnelijkheid der Berlijners gaat in opdringerigheid over zoodra gij in publieke lokalen hunne diensten moet koopen. Aan het loket van een schouwburg zal de bureaulist zelve u de duurste plaatsen trachten te verkoopen zonder onverschillig af te wachten, zooals overal elders, welke plaatsen gij zult nemen.

Ik woonde in het Duitsche Theater de 188ste opvoering der „Weber" van Hauptmann bij. De zaal ziet er vrij slecht en leelijk uit en wanneer men niet beter wist, zou men hem voor een schouwburg uit een achterbuurt houden. Doch de Duitschers zullen er u met trots op wijzen, dat daar hun eerste tooneel is, wiens kunst de hoogte van het Theatre Fransais heeft bereikt. Doch datïs niet zoo. In aanleg en dictie kunnen deze artiesten tot heden nog niet met den ouden franschen schouwburg wedijveren. Weinige plaatsen waren dien avond ledio- en een groot gedeelte der toeschouwers scheen mij van buiten Berlijn gekomen. Zij schenen gekomen geheel uit nieuwsgierigheid. Het stuk maakte op hen niet den geringsten indruk. Een zoo volslagen apathie bij een publiek valt zelden waar te nemen. Hun eenig doel scheen daar heen te zijn gegaan om later te kunnen zegcren: Ik heb de „Weber" gezien. Zij verstonden het stuk maar ten halve want er wordt hoofdzakelijk dialect gesproken, het dialect van het stadje waar de

handeling plaats vindt.

Men zegt dat dit de reden is geweest waarom cie

opvoering van „die Weber" niet door de regeering verboden is geworden. Het is een aangrijpend tafereel

Sluiten