is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarin de dichter Zola dikwijls gedaald is tot een praatzieke theoreticus, terwijl Huysmans, is gestegen tot de stille bergtoppen van een gezuiverd zielenleven. Wat kunnen hem nu schelen de spelen der litteraire kaboutermannetjes in de lage dalen aan zijn voet, terwijl hij staat daarboven in het maagdelijk zonnegloren van een nieuwen dageraad, zijn passen laat dwalen door de ongerepte rose sneeuw van nieuwe gedachtenvelden.

Zij mogen dan vechten die kaboutermannetjes over het „vers libre", over socialisme, zich groepeeren tot goede en waarde kameraden, collegialiter ronddansen in de „togas" hunner letterkundige waardigheid. Zij mogen hun artistieke kopjes verheffen, onder gekrenkte ijdelheden of willen pontifiëeren in wankelende tempeltjes van onsterfelijkheid. Wanneer hij in de hoogte schrijdt over de afgronden, verdooft voor zijn ooren de knal hunner ijdele schermutselingen in de modderpoelen der verre valleien. Want hij kent zijn kracht en weet dat een trap van zijn voet genoeg is om lawinen van gedachten te doen rollen over de ijdelheid hunner ijle hoofden. En al kruipen ze bij elkander om te zamen aredachtenreeksen te zoeken, die zij alléén niet meer

O J

kunnen vinden, al trachten zij allen te zamen den socialen dans der schoonheid te dansen, onder de wapperende doeken hunner tentjes, er is nog genoeg sneeuw op de hoogten om ze allen te doen verdwijnen.

Als een trotsche herder laat hij om de ruggen der bergen en over de groene valleien de klokjes zijner