Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II.

Mijn ouders waren Italiaansche aristocraten en mijn kinderleven in het ouderlijk huis te Milaan en op het landgoed bij Como doemt vaak in mij op, in beelden half herinnering, half droom. Ik kan het niet goed onderscheiden, wat een zuivere herinnering en wat een droom of droomherinnering is uit dien ouden tijd. Herinnering is als overlevering, men herinnert zich niet den eersten indruk, maar weer de herinnering daarvan, en wie weet hoezeer die reeds onzuiver was, en zoo wijzigt zich het beeld van jaar op jaar, als een vaak-verteld verhaal.

Mijn kindertijd lag vóór 't midden der negentiende eeuw, mijn weelderige en deftige tijd. Ons huis was een paleis met een omzuilde binnenhof, breede steenen trappen met beelden en een marmeren dolfijn die water spoot. Wij hadden rijtuigen en bedienden en ik droeg fluweelen pakjes, breede kanten kragen en kleurige zijden strik-dasjes. Mijn vader herinner ik mij toen als een trotsche, lange, donkere man die

Sluiten