is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laagheden der wereld, en haar over mijn lijk als brug door den aardschen modderpoel te doen gaan. En verder dan ooit hield ik haar beeld boven alle ontwijdende gedachten. Heiligschennis achtte ik het aan haar te denken als aan één der duizende wijfjes-menschen om mij heen, en mijn liefde te verwarren met het gevrij en getrouw der overige wereld.

Daarmede echter waren de door mijn vader plotseling aan 't licht gebrachte, met heldere verbeeldingsvizie gevoede, en nu naar erkenning en vrijheid hunkerende driften niet gestild. De slapende honden waren gewekt en huilden om vreten. En daar ik er niet in 't minste aan dacht hun te gunnen wat mijn vader als hun natuurlijken en gerechten buit aanwees, maar wat ik tot eiken prijs als heilig en gewijd uit hun gretige tanden wilde houden, zochten ze ander voedsel en dreigden mijzelf te verscheuren.

«Maar wat wil je dan, oude heremiet?» zal de jonge lezer vragen. «Hoe meen je dan dat het met deze dingen moet toegaan, op voorbeeldige wijze?»

Ik wil niets hieromtrent, jonge lezer! De oude Muralto is niet geroepen uw levens-programma op te maken. Hij schuift zijn lampje maar zoo ver hij reiken kan in 't donker vooruit. Voor de rommel en verwarring die aan 't licht komt, is hij niet aansprakelijk, en ieder moet weten hoe hij er zijn weg in vindt.