Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mijn vader, met zijn rusteloos op mij gevestigde aandacht, kon niet zonder vermoedens blijven. Hij kwam op een avond bij mij in de kamer, installeerde zich, en zei:

— «Ik hoop, Vico mio! dat je in alles een edelman gebleven bent, en blijven zult».

Als wij Italianen bemerken dat iemand een vriendschappelijke conservatie met ons begint, dan beschouwen we dat als een uitnoodiging om gezamenlijk een klein kunstwerk op touw te zetten en te voltooyen, en wij geven daaraan dan gaarne gehoor met aandacht en werken ijverig mee met zorgvuldige toewijding, opdat er iets goeds en fraais ontstaan moge. Hoor ik twee Hollanders om mij heen een gesprek voeren dan gaat het meer zooals dorps-schoolkinderen hun strafwerk maken, slof, slordig, onwillig en verlegen, — als 't maar èf komt.

— «Mijn vader!» antwoordde ik «ik meen wel te weten hoe je wilt dat een edelman zijn zal, maar misschien weet ik niet hoe hij zich in alles te gedragen heeft. Doel je op een bizondere omstandigheid of spreek je in 't algemeen ?»

— «Als je in 't algemeen erkent dat een edelman allen intiemen omgang met onedele menschen vermijden moet, Vico! — dan zijn de bizondere gevallen, die ik bedoel, daarin begrepen.»

— «Dat is duidelijk, vader! — Maar toch houd ik nog iets te vragen over. Vooreerst dit: noem je om-

Sluiten