is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat meestal niet doen, maar liever tusschen algemeene termen blijven zweven. Ik gebruikte ook geen enkele religieuze uitdrukking, omdat ik werkelijk de korte, moederlijke opvoeding geheel vergeten was, en zuiver oorspronkelijke hartsgevoelens vertaalde in mij meest gangbare spreekwijzen.

— «Help mij, liefste moeder!» schreef ik. «Help mij, ik weet dat jij alleen het kunt. Ik heb je nooit vergeten, en alle dagen en nachten aan je gedacht. Ik zie je nog zoo duidelijk alsof ik je gisteren verliet. Ik ben mijzelven een vreemd en vreeselijk raadsel, en vader kan mij helaas! niet begrijpen. Hij spreekt van de natuur die altijd goed is, en zegt dat mijn neigingen natuurlijk zijn en daarom goed. Maar ik vind die neigingen leelijk en verachtelijk, en de natuur die er mij toch toe drijft in 't geheel niet goed. Daarvan begrijp ik niets. De natuur kwelt me en foltert me. En hoe ik vecht, ik zie geen uitkomst. En tegelijk aanbid ik een heerlijk wezen, een engel van reinheid, en mijn vader zegt dat ik die neigingen die ik zelf verachtelijk vind op die heilige geliefde moet overdragen, en dat vind ik een verschrikkelijke gedachte. Ik heb haar lief met gloeiende, immense liefde, maar ik zou huiveren haar aan te raken met mijn onreine lippen. Er gaan gedachten in mij om die mij zouden doen bezwijmen van schaamte in haar