is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geten. Ik voelde wel dat het tintelde langs mijn rug tot in mijn vingertoppen, en ik begreep dat ik zeer bleek zag. Maar ik was toch niet lafhartig en sprak ferm:

— «Ik ben niet bang, vader. Ik geloof dat ik evengoed zou weten te sterven als jij, als't noodig is, ook zonder dat je 't me leert. Maar ik wil niet vermoord worden, ook niet door mijn vader.»

De tranen uit de starre, nu roodgerande oogen begonnen milder te vloeien.

— «Vico!» riep hij nu met veel weeker, bevender stem: «Wil je mij dan trouw zijn? — wil je je laten redden? wil je je kostelijke leven en je verstand redden? Wil je die vervloekte harpij afzweren? Wil je de zwarte bende ontvluchten?» —

Maar ik was getergd en geprikkeld en antwoorde trotsch:

— «Ik wil mijzelven redden. Ik zal trouw blijven wie ik 't waard vind. Ik eerbiedig geen man die mijn moeder vloekt».

Toen vertrok zijn gezicht akelig, hij hief zijn bevende rechterhand op en stootte er uit onhandigheid de zeildoeken kap mee van het hoofd, zoodat zijn vochtig grauw haar opwoei. — Hij maakte het doem-gebaar van Tezus in Michel-Angelo's laatste oordeel. Daarbij luid schreeuwende: